Karamay

Un tipong wala kang magawa dahil wala ka ng choice, un bang tatambay na lang kung saan dahil di mo alam kung pasasaan, at ung mapapasigaw ka na lang ng di mo namamalayan dahil may inip at lungkot kang naramdaman. Mahirap man kailangan pilitin, kailangan kumayod, kailangan magsumipag, magtyaga at kumita para sa pamilyang mahalaga sa iyo at dahilan ng buhay mo.
Gigising, babangon, maliligo, magbibihis, papasok sa trabaho, pagkatapos ng trabaho uwi ng bahay, tatambay, manunuod, magpapalipas ng oras, matutulog...Araw araw na buhay sa isang lugar na malayo sa pmilya, malamang bawat isa may oras na nararanasan ang magisa, at walang makasama.
Magandang trabaho, mapagmahal na pamilya, mababait at maaasahang mga kaibigan, exam na ipinapasa sa tuwing kukuha, lahat na ata naibigay na ng Diyos sa akin ang mga bagay na hinihiling ko di lang para sa sarili ko kung lalo na sa pamilya ko. Loner, nagiisa, inilalayo ang sarili sa iba, mellow dramatic person, passionate, outspoken, mga salitang dayuhan na marahil katumbas ng aking pagkatao.
Matalino, gwapo, propesyonal, edukado, mabait, may takot sa Diyos, mga salitang binibitawan ng ibang tao sa tuwing nakakausap ko. Masaya sa mga papuring ibinibigay, proud dahil masaya din ang aking nanay at tatay, pero pag dating ng gabi, sa aking higaan di ko maiwasan na maluha, maghanap, mangapa, at magtanung kung ano ba ang dahilan ng pagiisa, kung bakit sa katayuan kong ito'y walang nagmamahal at makasama.
TAkot akong lokohin, masaktan, ito ba ang mga bagay na pumipigil upang aking hanapin ang kapalaran?. Ang mata daw natin ay parang katawan, na sa tuwing napapagod ay pinagpapawisan. HIndi ko ninais na madala dito sa lugar na liblib at malayo sa kabayanan, ang sa akin lamang ay tanggapin ang trabahoo at responsibilidad na iniatang. Maraming trabahong inaalok, maraming pagkakataon na ibinibigay, subalit mahirap iwanan ang isang bagay na utang na loob ang natanggap at natuklasan.
May plano ang Diyos, ang tanung ko ay ano?..Ano sa ganitong pagsubok na binibigay ay dahilan ba Nya upang maging handa lang ako sa mga darating pang mga araw. Bawat isa sa atin ay ipinanganak ng may tungkulin nang nakatatak sa ating isipan at pagkatao, bawat bagay ay di nangyayari ng di mo inaasahan, ito ay nakaukit sa iyong kapalaran, Marahil sa iyong buhay may lungkot lumbay, pagiisa ay sadyang mahirap, pero kung sa ispan at puso ay may mga taong nakalaman, anumang pagsubok, lungkot, at pagkainip na nararamdaman ay tiyak na malalampasan.

"Sa katuparan"

Ang buhay parang isang iskwelahan, may mga subjects, madaming exams na kung minsan pasado, minsan bagsak naman. May mga guro na nagsisilbing magulang, mga kaklase na kapatid ang turingan. Madaming pagsubok na dinadaanan, madaming lugar na pinupuntahan, at mga bagay na araw araw ay kailangan malaman.
Di importante ang mapasali sa mga nakakaangat ng estudyante o honor kung maturingan, mahalaga na sa bawat araw ng pagpasok, bawat hakbang patungo sa paaralan, mawat leksyon na pinagaaralan ay sa sarili ay natututunan.
Sa paglipas ng madaming araw, sa mabilis nitong pagdaan, di natin namamalayan na ang mga araw ay nabibilang na lang. Panibagong daan na tatahakin, panibagong landas na dadanasin ay nakalaan sa bawat isa, lahat ng ating mga natutunan sa ating minamahal na paaralan ay kinakailangan ng magamit sa sariling buhay upang malamapasan ang hamon ng totoong buhay.
Ang tao minsan maihahalintulad mo sa isang sasakyang pampasahero, na kinakailangan na madaming rutang dadaanan, at pupunuin ng pasahero dyipning iyong minamaneho upang sa gayon katumbas nitoy kita na tutulong sa pagtataguyod ng iyong pamilya. Di masamang maghangad ng sobra subalit kailangan ding ikonsidera na ang mga bagay na sa sarili ay kailangan malaman, at mainitindihan. Magimpok ng kaalaman at karanasan upang sa mga darating na panahon, ang pasada ay tuloy tuloy at ang kita ay lumaki at sumapat sa iyong pamilya.

Ano ba ang aking kakulangan?

Paano mo paghandaan ang isang bagay na maghahatid sa iyo sa rurok ng tagumpay?

paano mo pagplanuhan ang sa bawat oras ng dumadaan?

Gaano kalakas ang paninindigan mo sa sarili na iyong nararamdaman na ikaw ay handa na sumabak sa isang digmaan?

Kaalaman sa sarili na kaloob ng Poong Maykapal, handa mo bang ibahagi sa mga kasabayan na nangangailangan?

Pakikisama sa kaibigan ay sa sariliy napatunayan bang may katotohanan?

at pag tawag sa Itaas ay taos ba sa pusoy nagmula, o sa oras lamang ng pangangailangan sa Kanyay lumalapit lamang?

Madaming katanungan, pagninilay at mga nararapat na kasagutan dapat malaman...

hindi sapat na lumaban sa isang digmaan na may dala lamang baril at bala, na gagamitin para makaligtas at mapagtagumpayan ang isang laban..

bagkus sapat na kaalaman para paganahin ang dalang sandata kinakailangang malaman, pagaralan ang kilos ng kalaban, at matimtimang pagplaplano sa bawat hakbang ay dapat isakatuparan..

Hindi lahat ng bagay iyong maiintindihan kung sa iyo lamang ito ay ipararating at ikaw ay pagsasabihan,..

bawat bagay na lingid sa kaalaman ay iyo lamang malalaman kung sa sarili ay iyong naranasan..

Sa bawat pangyayaring di mo inaasahan,

pagkabigla marahil o kalungkutan man o kasiyahan ay tiyak na iyong mararamdaman...

Sa bawat pangarap na iyong pinaghihirapan, sa sandaling kabiguan ang sa iyo ay lumapit,

sadyang mahirap tanggapin higit pang ito ay alay sa mga taong sa paligid ay nagbibigay ng suporta,

kalinga at inspirasyon...

ang hagupit ng pagsubok marahil sa sandaling iyon ang sa iyoy kaloob...

pagsubok na hahamon sa tibay ng iyong kalooban at pagsubok na magpapamalas ng damayan ng isang pamilyang buo, nagmamahalan at nangakong walang iwanan...

Ang pagsuko ay isang pagpapakita ng kaduwagan,

hindi ko pa man naranasan ang isang pagkabigo sa isang inaasam,

aking nararamdaman ang hinayang at pagkasawi ng mga kaibigan sa isang pangarap na datiy akin ding inaasam...

mga kaibigan na kapatid na ang turingan..na aking nakasama sa tawanan, bahaginan,

at tindi ng pagaasam sa isang pangarap na nakalaan para sa mga pamilyang iniwan upang paghandaan ang isang laban..

Isang opinyon na sa aking isip ay namutawi..Yabang at inggit dapat ipairal,

yabang na magdudulot sa iyo ng pagaasam na makamit ang isang bagay..

yabang na iyong matutuklasan sa sariliy kinakailangan..

SUBALIT ito ay yabang na pansarili lamang na hindi takda o nararapat ipakita sa karamihan...

ingit na sa sariliy panindigan, na isang paniniwalang maghahantung sa katagumpayan..

pagkaingit sa isang hinahangaan na magbibigay ng sa sarili ng isang malalim na pagaasam..

Subalit ito rin ay inggit na di dapat magdulot ng kaguluhan o away sa kaibigan..

Hindi lahat ng nauuna ay patuloy na nagtatagumpay,

lamang pa ang siyang nakaramdam ng kabiguan sapagkat tatag ng damdamin ay nasilayan.

Pag-ani ng batikos, pangungutya marahil ay naranasan,

gamitin itong sandata upang sapat ang tapang sa pagharap sa isang digmaan...

Panalangin ay isang sandata sa lahat ng bagay, kabiuay palaging nariyan,

upang ikaw ay subukin at bigyan ng panahong pagisipan kung anu ba ang mga kakulangan...

Hindi lahat ng bagay ay puro simula o palagi ring katapusan,

sa sariliy iyong pagnilayan, at iyong pagisipan ang sagot sa katanungang...

"Ano nga ba ang aking kakulangan?"..

The Hotel Elizabeth Cebu

Coffee Shop Area at Ground Floor

Second Floor Hallway

Reception Area

Ceiling at Grand Ballroom
Second Floor

Main Lobby and Reception Area
at Ground Floor

Kalituhan..Ano bang dapat gawin?

Bakit kung kailan nagmamahal ka ng tapat, saka mo mararamdaman na ang lahat ay di sapat?

Bakit ba sa tuwing nagmamahal ang tao, may mga bagay na ang hirap mahagilap? Maraming mga bagay ang hirap intindihin kung bakit ba nagaganap. Parang ang lahat ay pawang pagpapanggap.

Nagmamahal ka ng tapat subalit ang masaklap lahat ay pawang hindi sapat.

Hanggang kailan ba natin kayang isakripisyo ang lahat para mag-antay at umasa sa tao na ating pinakamamahal na walang kasiguruhan, nasabi ng aking kaibigan, “mas mainam pa na kakaunti ang iyong nalalaman para di ganun kasakit pag iyong maramdaman”, subalit di naman siguro masama na kilalanin mo mabuti ang tao na iyong minamahal, minsan napapadaig tayo sa mga bagay na ating nakikita, napapadaig tayo sa mga emosyon na ating nadarama, gayunpaman ang mga bagay na iyon ay saklaw ng ating pagkatao, ang mga bagay na iyon ay paraan lamang upang tayo ay matuto.

Sadyang napakahirap isipin, mahirap unawain, masaklap na damhin ang mga bagay na sa sarili mo alam mo na wala kang kasiguruhan. Marami kang katanungan sa kanya, ,may mga bagay ka na gusto mong alamin, tuklasin, alalahanin, gawin, at lapatan ng anumang solusyon, pero sa kabila ng lahat pilit parin siyang umiiwas na pagusapan ang mga bagay na iyon. Di mo alam kung saan ka lulugar, di mo naman ninais na masaktan, pero paulit ulit pa ring nangyayari ang mga isyu na inyong pinagaawayan.

May mga oras na gusto mo na mag-give up, may mga panahon na gusto mo na manahimik na lang, may mga sandali na mauupo ka na lang sa isang tabi at tatanungin ang iyong sarili na “Kaya ko pa ba?”, at di mo na lang mapapansin at iyo na lang madarama ang patuloy na pag-agos ng luha mula sa iyong mga mata. Masakit, mahirap, masaklap, at puno ng hinagpis ang puso mo dahil sa mga bagay na gumugulo sa isipan mo.

Sa bawat pagtangis na iyong nadarama ‘di mo inaasan na may mga tao na darating sa buhay mo na lalapat sa mga bagay na iyong ninanais. Magbibigay sigla, saya, tuwa, pag-asa at kulay sa buhay mo. Hindi mo sinasadya mahuhulog ang loob mo, at sa sandaling iyon ay makakalimot ka sa hinagpis na nakabuntot na sa buhay mo. Pero sa kabila nito, dito ka makararamdam na “KALITUHAN” at muli mong tatanungin ang iyong sarili, “ANO BA ANG DAPAT KONG GAWIN?”. Magpatuloy na mahalin ang tao na napaparamdam sa iyo ng kalungkutan na alam mo sa sarili mo na Mahal na mahal mo siya?. o Matutuhang mahalin ang tao na nagbigay sa iyo ng saya, sigla, at pag-asa?..

Mahirap timbangin ang mga bagay na gumugulo sa ating isipan. Humingi ka man ng payo galing sa iyong mga kaibigan, bakit sadyang kay hirap lapatan ng solusyon ng may katiyakan. Mata ang nakakakita, tenga ang nakadirinig ng mga bagay, pero puso pa din ang nakadarama, mahirap magdesisyon ng mga bagay na alam mo sa huli ikaw din ang talo.

Pang unawa, tiwala, pananalig, at tunay na pagmamahal ang sapat na dahilan para patuloy na umasa. Marahil inilaan ka ng Diyos sa oras na ito na masaktan, tumangis, malungkot, magdusa, at patuloy na lumuha, subalit, darating din ang panahon para iyong tamasain ang saya, sigla, makabuluhang at makulay na buhay. Darating din ang tamang oras na makasama ang tao na karapat dapat sa iyo na iyong makakasama sa hirap at ginhawa.

“When you are made to choose between two persons, don’t just think of what you’ll get when you pick one, but think of what you’ll lose when you don’t choose the other..”

Hindi lahat ng magkarelasyon ay pinagtagpo para damahin ang kasiyahan, kadalasan pinagtagpo lang kayo sa tamang oras, lugar at pagkakataon, para matutunang lumaban at itama ang anu mang kamalian…

"Pagninilay-Paano ka binago ng iyong pagmamahal??"

May mga bagay tayo na palagi nating naitatanung sa ating sarili kung bakit ba laging nangyayari.
Bakit kailangan dumanas ng hirap ng mga taong di naman karapat dapat sa kanilang nararanasan?
Kailangan ba na sa tuwing tayo ay magmamahal, kalakip lagi nito ay kalungkutan?
Ilang beses ba kailangan na magmahal at masaktan ng isang tao para lang matuto sa kanyang mga pinagdaanan?
Paano ba nating mahahanap ang tao na karapat dapat sa atin at mamahalin natin hanggang sa huli?
Paano mo panghahawakan ang mga pangako nyo sa isat isa?
Long distance Love Affair?..totoo ba na nangyayari ito?.at paano nalalaban ng nagmamahalan sa ganitong paraan ang mga tukso, pagsubok at unos na dumadating sa kanila?..
Kailan mo ba malalaman na ang tao mong minamahal sa kasalukuyan ay ang tao syang tao na makakasama mo habang buhay?
Sadyang napakamisteryo ng Pagibig, may mga bagay na akala mo un na at may tao na akala mo sya na, pero hindi pa pala. Sa oras na ito masaya ka at ngiti ang nakikita sa iyong mga labi, subalit sa paglipas ng sandali..Luha naman ang kapalit! Mahirap bang sabihin sa isang tao ang iyong tunay na nararamdaman sa una ninyong pagkikita?..kailangan ba na magkunwari para lang sa makuha mo ang hinahangad mong pagmamahal?..Sa umpisa aminin natin na pisikal ang unang bagay kung bkit mo nagugustuhan ang isang tao, kasunod nito ay ang paguugali, ang kanyang common sense, ang kanyang pamamaraan!
Sabi nila bakit mo pa patatagalin ang isang bagay kung dun din naman kayo patutungo.
Mahirap isipin at kalkulahin ang mga bagay na nasa ating isipan lalo na ang mga bagay na ating nararamdaman. Mata ang nakakakita pero puso ang nakadarama, Sundin daw ang puso at hinding hindi ka nito ililigaw. Pero ang katanungan, susundin mo pa din ba ang tinitibok ng puso mo kung ang isip mo ay bumubulong na tama na, at masakit na. Sakripisyo, unang kataga na bumabalot sa salitang pagibig. sakripisyo na handang isuko ang lahat para lang maramdaman ang ninanais, sakripisyo na kadalasan ay sumisira din sa iyong pagkatao, sakripisyo na umuubos sa iyong pride. Hanggang kailan mo ipagpapatuloy na magsakripisyo para sa tao mong minamahal?. Hanggang kailan mo isasakripisyo ang iyong pagkatao para lang manatili sa iyo ang taong iyong minamahal? Masakit, malungkot, nababalot ng puot at pasakit ang tunay na pagibig. Ganyan ang paraan ng tunay na pagmamahal. Nuong bata tayo naalala nyo ba yung una ninyong pagsakay sa isang bisikleta?.may mga oras na kaw ay nabubuwal at sa iyong pagkakabuwal ikaw ay tatayo at ipagpapatuloy ang pagaaral ng pamimisikleta , may oras na humihinto ka para makakuha ng bwelo, nagpapatulong sa isang kaibigan para ikaw ay anu mang hirap na iyong dinaranas ay may kasama ka, at kadalasan tayo ay nasusugatan,may mababaw at may malalim na sugat. Sa pagibig kailangn ba ganun din?. Kailangan mo pa ba na masaktan para matuto?.kailangan mo pa bang madapa ng ilang beses para masabing ikaw ay natuto na, Kailangn mo pa bang masugatan para lang maramdaman ang sakit na idinulot nito at magising sa katotohanan?. Mahirap unawain, mahirap isabuhay, mahirap kalimutan, mahirap matuto, mahirap bumangon kung lugmok ka na sa sakit na iyong nararamdaman. Lahat tayo nagmahal at nagmamahal, sa ating pagmamaneho sa byahe ng buhay, ang minsan na pagkakadapa ay sapat na, lakas ng luob, tiwala sa sarili, tapat ng pagmamahal, at dasal sa Poong Maykapal ang kailangan para makamit ang pagmamahal na ating minimithi sa buhay.
Sadyang malaro ang buhay, maraming mga bagay sa isang hudyat lang ay maaaring magbago. Madali ang magmahal subalit ang mahirap ay ang makahanap ng tao na karapat dapat pagkalooban ng pagmamahal.. Madaling magmahal subalit mahirap panghawakan, mahirap pangalagaan. Minsan natatapos na lang ang isang relasyon sa isang masaklap na kaganapan, dahil sa mga maling desisyon na ating ginawa at pinanghahawakan. Maraming pagbabago ang dumadating sa ating buhay, maraming mga tao ang ating nakakasalamuha, mas may lamang sa pisikal na aspeto, mas mayaman, mas edukado, mas may dating. Tao tayo at kasama tayo sa mga bagay na nakakaramdam ng pagbabago, halo halong emosyon at damdamin. Minsan dahil sa kakulangan ng mga bagay ng iyong minamahal, natutukso ka na humanap ng tao na makakakitaan mo ng bagay na yun at sa sandaling makuha mo na ang bagay na iyon, itatapon mo na lang at kakalimutan ang iyong minamahal dahil lamang sa ganung kababaw na dahilan. Bkit di mo subukan na tingnan, suriin at damhin ang mga bagay na mayroon sa iyong minamahal, ang kanyang tapat na pagmamahal, pagaalaga, tiwala, respeto sa iyo na kanyang ibinigay mula ng kayo ay nagkakilala. dahil lang ba sa iilang bagay na kanyang pagkukulang ay iyo na lang syang iiwan?. Maling desisyon ng buhay, sa isang desisyon maaaring lahat ay magbago.
Sadyang napakahirap pumasok sa isang relasyon, napakadaling magmahal, napakadaling ibigay ang tiwala, pero sa sandaling ikaw ay masaktan bakit sadyang kay hirap kalimutan. Napakaraming katanungan subalit iilan lamang ang tumpak na kasagutan. Sarili lang natin ang makakasagot ng mga bagay ding ito, di mahalaga na ituro at ipaalam sa atin kung paano malalampasan at malalaman ang tunay na kahulugan ng pagibig,. Panahon na lang din ang makapagbabago ng mga bagay na ating naranasan! Ang mahalaga sa bawat oras ng iyong pagkakadapa ay patuloy ka pa ding bumabangon, lumalaban! Ang pagsuko ay isang pagpapakita ng kaduwagan, hindi masama na maglaan ng sakripisyo at hamunin ang panahon para sa iyong mga ninanais. Hindi masama na subukan muli, magpakita ng tapang, tatag ng luob, tiwala sa sarili para makamit ang iyong minimithi. Iwaksi ang takot, timbangin ang mga bagay, di masama na sundin ang tinitibok ng puso, subalit lagi paring ikonsidera ang binubulong ng iyong isip. At maglaan ng oras na kausapin ang nasa taas, ang Poong Maykapal para maliwanagan at magkaroon ng gabay.